#2 – Ik haat het als ze me Evelyn noemen.

Bijgewerkt: 25 sep 2020

• • • vorige keer • • •


Nu zou ik willen dat iemand me vertelde wat ik moet doen. Of laten. Ik ben inmiddels twaalf jaar, drie (halve) studies, zes baantjes en vier relaties verder. En kijk me hier nu eens. Amsterdammer, dat wel. Maar met een sociale kring van, tja, ongeveer mijn collega’s. En Buddy, de hond van de buren. Hoe het allemaal in elkaar zit, weet ik niet. En hoe ik daar naar zou moeten handelen, no fucking clue. Nog altijd niet. Of misschien zelfs nog méér niet, na twaalf jaar.

• • • lees verder • • •


– “Evelyn! Eve!”

Ik haat het als ze me Evelyn noemen. Het klinkt als de naam van een koningin, niet van mij. Geërgerd kijk ik naast me. Midden in het gezicht van mijn baas, op niet meer dan 15 centimeter afstand. Super. Hoe krijg ik dit weer recht gezet? Hij is niet de slechtste, hoor.


Volgens mij heb ik hem nog nooit kwaad gezien. Niet eens verontwaardigd. Deze man is de rust zelve. Als een vaderlijke ontfermer schept hij hier altijd weer rust in de chaos. Met z’n beige broek. Altijd weer die beige broek. Ik hoop dat hij er een stuk of 5 van heeft, anders is het zorgwekkend. En die blousjes, altijd in lichtblauw of donkerwit – of hoe heet dat? – gebroken wit. De onderste knoopjes net iets te strak om zijn gulle buik heen. Typisch 50 plusser. Zijn gezicht is echter leeftijdloos. Zacht, maar beheersd. Rustige, heldere lijnen.

Alsof hij nooit gefronst heeft in zijn leven. Z’n haar nog lichtblond, geen grijs te bespeuren. En een lichte stoppelbaard, die hij schijnbaar zijn hele leven al heeft. Nog voor de hipsters dachten dat ze hem uitgevonden hadden. Hij liep er op z’n vijftiende al mee, dunkt me zo.

Ik kijk hem recht in z’n frustrerend heldere gezicht aan. Snel trek ik mijn nadenkende gezicht in de plooi en geef hem een halve glimlach. Minder oprecht had het niet kunnen overkomen. Ik laat het er maar bij.


“Eve, waar was je nu? We hadden een meeting met Mechanix en je was nergens te vinden! Ik moest me in allerlei bochten wringen om dat uit te leggen. Hoe denk je dat dat er uit heeft gezien?”

Shit! De meeting. Ik had inderdaad met nadruk beloofd aanwezig te zijn. De klant houdt van me. Echt waar, ze vreten me op. Ik kan niks verkeerd zeggen. Dat kan nogal eens van pas komen, als je ze een en ander wil verkopen qua marketing campagnes. Hoe heb ik hen nou laten zitten? Dit is niet goed te praten. Ik probeer het toch.

“Was die vandaag? Nee, nee, ik weet zeker dat we morgen hadden afgesproken. Dínsdag 16 november. Ik weet het nog heel goed. Ik zei vorige week nog: ‘Tot dinsdag!’ – zeker weten. Hoe kan het dat ze hier op máándagmorgen op de stoep staan?” Ik trek er mijn beste onthutste gezicht bij.

“Omdat de meeting op maandag was. Niet op dinsdag”, reageert Peter kalm.

Goeie comeback. Ik zucht en kijk hem schuldbewust aan. “Sorry, man. Ik weet het niet. Het is me ontschoten, ofzo. Gebeurt me normaal nooit.”

“Jawel hoor, vorige week nog. Toen vergat je de presentatie van Moonshine voor te bereiden. En vlak daarvoor kwam je met twee verschillende schoenen naar kantoor. We hebben gelachen, dat wel. Maar het begint me op te vallen dat je met je hoofd heel ergens anders dan hier zit. Wat is het? Een vriend? Gebroken hart?”


• • • nieuwe update volgende week • • •




Recente blogposts

Alles weergeven

#4 – Hij heeft gelijk.

Een modern sprookje in delen. Dit is #4 – “Na een nachtje compleet knock out van de slaappillen word ik met een redelijk helder hoofd.."

#gratisboek

SAM_5759.JPG

Wat is dit?

Dit is dertigplus. De plek waar ik deel wat dertigers doen en denken. Of ik in elk geval. Van degelijke momenten en diepe overpeinzingen tot praktische projecten om de wereld te redden en quasi-literaire leesmomenten. 

Dit is de plek waar ik deel wat dertigers doen en denken. Of ik in elk geval. Van degelijke momenten en diepe overpeinzingen tot praktische projecten en quasi-literaire leesmomenten. 

  • Facebook
  • Pinterest
  • Instagram

©2020 dertig plus by roocoo