#3 – Ah mannen. Nee hoor, dat is het niet.

Bijgewerkt: 22 okt 2020

• • • vorige keer • • •


“Omdat de meeting op maandag was. Niet op dinsdag”, reageert Peter kalm.

Goeie comeback. Ik zucht en kijk hem schuldbewust aan. “Sorry, man. Ik weet het niet. Het is me ontschoten, ofzo. Gebeurt me normaal nooit.”

“Jawel hoor, vorige week nog. Toen vergat je de presentatie van Moonshine voor te bereiden. En vlak daarvoor kwam je met twee verschillende schoenen naar kantoor. We hebben gelachen, dat wel. Maar het begint me op te vallen dat je met je hoofd heel ergens anders dan hier zit. Wat is het? Een vriend? Gebroken hart?”


(of lees hier vanaf het begin)


• • • lees verder • • •


Ah, mannen. Nee hoor, dat is het niet. Kan het niet zijn. Daar ben ik al lang overheen. In het algemeen. Ik doe er gewoon niet meer aan. Scheelt een hoop gedoe. Peter kon er niet verder naast zitten!


“Pff!”, sputter ik verontwaardigd. “Nee, joh. Er is geen man, er was geen man en al helemaal geen gebroken hart. Dat van die vergadering dat was gewoon een vergissing. En het licht in mijn appartement deed het die ochtend niet meer, toen ik op de gok twee losse schoenen uit de kast trok. Het zijn gewoon gekke samenlopen van omstandigheden. Ik ben hartstikke hier met mijn hoofd.”


Ik ben echt niet hier met mijn hoofd. En mijn hart heeft misschien toch een paar haarscheurtjes. Oké, scheuren. Oké, het ligt dwars doormidden in mijn borstkast. Compleet aan diggelen. Niet meer te fixen. Hartstikke kapot.

Ik plak een optimistische glimlach op mijn gezicht en staar Peter net zo lang aan tot hij stopt met bezorgd kijken. Hij stopt niet. Stop nou. Doet-ie niet. Ik geef het op. Laat de zwaartekracht zijn werk weer doen, mijn gezichtsplooien zakken omlaag.

“Oké, oké. Misschien ben ik ietsiepietsie afgeleid de laatste tijd.” – Ik kan mijn aandacht nog geen drie minuten ergens bij houden. “Ik ben gewoon een beetje moe.” – Ik heb in geen weken meer een fatsoenlijke nachtrust gehad.

“Ja, zoiets had ik al door”, antwoordt Peter. “Luister, ik heb hier al een tijdje over zitten dubben. Ik denk dat je een sabbatical moet nemen, Eve.”


Een sabbatical? Peter heeft ze niet alle zeven meer. Dat is iets voor vijftigers met een midlifecrisis! Kijk mij hier in de bloei van mijn leven. Net dertig. Alles voor elkaar.


Ik woon in Amsterdam, metropool van Europa! Alles wat ik heb, heb ik zelf opgebouwd. Ben met niks begonnen. En nu ben ik hier: succesvol accountmanager bij Brand-S, een groot marketingbureau. Met een kantoor waar ik door de grote glazen wanden over de grachten kan uitkijken. Een eigen appartement aan de rand van de stad. Het kost een fortuin voor een paar vierkante meter, maar daar werk ik ook hard voor. Ik heb leuke collega’s. Best leuk, zijn ze. Ik kan met ze lachen hier op het werk. En tijdens de vrijdagmiddagborrel. Echt lachen. Hardop.


Er is niks mis met mijn leven. Ik heb vriendinnen. Heb ze al best een tijdje niet gesproken. Probeer wel eens te bellen, maar je weet hoe dat gaat. Allemaal moeder geworden en dan is er opeens alleen nog maar ‘de kids dit’ en ‘de kids dat’. Nooit tijd. Altijd te druk of te moe… Maar Simone zag ik laatst nog! Ik had haar uitgenodigd op mijn verjaardag en ze had een oppas kunnen regelen. We aten samen Chinees. Dat was goed.

Ik eet vaak Chinees. Soms ook van gisteren. Of eergisteren. Niemand weet toch precies meer wanneer het ook alweer de koelkast in ging?

En mijn moeder. Daar heb ik een goede band mee. Ik heb haar al een tijdje niet meer gebeld, bedenk ik me nu. Maar ook dat gaat nu eenmaal zo. Vorige week belde ze mij nog! Of was het de week daarvoor?

Enfin. Niks mis mee. Mijn leven. Ik werk, ik eet Chinees, ik slaap. Hoewel, dat laatste gaat de afgelopen weken niet zo vlekkeloos. Om totaal onduidelijke redenen.


“Ik weet niet of dat nu zo’n goed idee is, Peter. We zitten midden in dat project met Mechanix, dat heeft hartstikke veel potentie!”, reageer met wat ik zelf best een sterk argument vind.

“Jíj hebt veel potentie, Eve, maar niet wanneer je jezelf zo door de mangel haalt. Of het nu een man is of iets anders. Ik denk dat je er even tussenuit moet om jezelf op te lappen. Even opladen, dat is wat je nodig hebt.”


Oké, dat van die man daar zit hij nog aardig goed te vissen. Ik heb geen relatie, maar dat hoeft het verschil echt niet te maken. Ik kan er toch ook niks aan doen dat alle mannen eikels zijn? Vooral Tobias, de laatste in de reeks. Niet mijn schuld dat hij me liet zitten, vlak nadat we hadden besloten dat we exclusief voor elkaar waren. Er was zelfs al sprake van een uitnodiging aan tafel met Kerst bij zijn familie! Uitzinnig was ik. Ik, aan tafel bij mijn schoonfamilie, met Kerst! Ik wenste er al jaren om, heel stiekem. Twee weken geleden hoorde ik plotseling niks meer van ‘m. Ik belde, app-te, alles. Ben zelfs langs geweest bij zijn huis. “Ik moest hem niet zo stalken”, zei hij alleen maar. En: “hij was er nog niet aan toe”. Bullshit. Ik ken de codetaal inmiddels. ‘Ik vind je toch maar niks’, betekent dat. Of ‘ik heb iemand gevonden die nog iets leuker is dan jij’. Kan ook.


Hoe het ook zij: ik ben er overheen. En verder is alles prima. Sabbatical m’n kont. Ik ga gewoon door met mijn leven zoals het is. Helemaal goed. Niks meer aan doen.

Misschien moet ik alleen wat slaappillen gaan nemen. Daar zal ik van opknappen: een nachtje doorslapen. Dan ziet alles er weer heel anders uit. Niet zo grijs. Maar lichtgrijs, dan!


Ik kijk op. Peter is ‘m al gesmeerd. Hij heeft zijn zegje gedaan. Nu is het aan mij, lijkt hij te zeggen met zijn langzaam wegebbende tred door de lange gang, handen losjes in zijn zakken, schouders ontspannen. Ik betrap mezelf op jaloezie. Op zijn absurd nonchalant ontspannen schouders. “Dit moet niet gekker worden”, zeg ik volgens mij hardop terwijl ik hem nakijk en in zijn kantoor zie verdwijnen. Ik kijk weer terug naar de gracht. Nog steeds grijs. En nu?

• • • nieuwe update volgende week! • • •



• • •



Recente blogposts

Alles weergeven

#4 – Hij heeft gelijk.

Een modern sprookje in delen. Dit is #4 – “Na een nachtje compleet knock out van de slaappillen word ik met een redelijk helder hoofd.."

#gratisboek

SAM_5759.JPG

Wat is dit?

Dit is dertigplus. De plek waar ik deel wat dertigers doen en denken. Of ik in elk geval. Van degelijke momenten en diepe overpeinzingen tot praktische projecten om de wereld te redden en quasi-literaire leesmomenten. 

Dit is de plek waar ik deel wat dertigers doen en denken. Of ik in elk geval. Van degelijke momenten en diepe overpeinzingen tot praktische projecten en quasi-literaire leesmomenten. 

  • Facebook
  • Pinterest
  • Instagram

©2020 dertig plus by roocoo